زندگی نامه علامه سید مرتضی عسکری

آیت الله علامه سید مرتضی عسکری

استاد علامه سید مرتضی عسکری در ۱۲ ربیع الأول ۱۳۲۷ (هـ ق) در شهر سامراء متولد شد و سپس در حوزه علمیه همان شهر به تحصیل پرداخت. سپس در محرم سال ۱۳۴۵ (هـ ق) به شهر مقدس قم هجرت کرد در این شهر دروس سطح اصول و فقه را نزد آیت الله مرعشی نجفی (رحمه الله) و آیت الله حاج شیخ محمد حسین شریعتمداری ساوجی تلمذ کرد از دیگر اساتیدی که ایشان در این دوره به استفاده از محضرشان توفیق یافت، عبارت‌اند از:

  • مرحوم حضرت آیت الله العظمی امام خمینی (ره) در کلام و عقائد،
  • حاج میرزا خلیل کمره‌ای در علم تفسیر،
  • آیت الله حاج شیخ مهدی شهید پائین شهری در علم اخلاق و تهذیب نفس.

گام گذاری در راه اصلاح اجتماعی

علامه عسکری در دوران زندگی حوزوی خود در قم بر این واقعیت واقف شد که دروس موجود حوزوی برای جوابگوئی کامل به مشکلات و سؤالات و خواسته‌های روز افزون اجتماعی نیاز به تحولات جدی دارد بنابراین به بررسی و تجدید نظر در برنامه‌های درسی حوزه پرداخت و همراهِ تنی چند از طلابِ همفکر خویش، از جمله مرحوم آیت الله سید محمود طالقانی کوشید با دوستان خود در کنار درس‌های رسمی حوزه به تحصیل معلومات بپردازد که بتوان با اتکاء به آن به ایفای مسؤولیت‌های خطير‌تری در آینده قیام کنند.

در بین درس‌های پیشنهادی در این برنامه تازه، دروس تفسیر وحدیث شناسی و بررسی تطبیقی عقائد اسلامی وجود داشت که در کنار دروس معمول فقه و اصول از اساتید ذی صلاح بهره می‌گرفت.

علاوه بر برنامه مذکور، تمرین خطابه و سخنرانی، نویسندگی و تأليف وحضور عملی در کارهای اجتماعی، و توجه کامل به بررسی و شناخت اوضاع و مسائل روز مسلمانان و نیازهای ایشان در ایجاد شخصیت‌های اسلامی مستحکم برای دستیابی به جامعه اسلامی مطلوب وجود داشت.

البته این طرح با همه جوانب مثبتی که در آن وجود داشت و می توانست جویندگان جوان و مستعد علوم حوزوی را در عمل به وظائف دینی و اسلامی خویش در برابر نیازهای زمان و خواسته های نوین عصر مجهز کند، در ابتدای راه ناکام ماند و به دلائلی توفیق نیافت.

پس از این جریان که در عصر مرجعیت حضرت آیت الله العظمی حاج شیخ عبد الكريم حائری (رحمه الله) مؤسس حوزه علمیه قم واقع شد، استاد عسکری به موطن اصلی خویش یعنی شهر سامراء بازگشت و در آن‌جا به تحصیل ادامه داد و تا پایان کفایه را از محضر آیت الله العظمی شیخ حبیب الله اشتهاردی استفاده برد و سپس درس خارج فقه و اصول را به مدت شش سال پی گرفت.

 

مرد علم وعمل

استاد عسکری از اواسط دهه دوم حیات علمی خویش به بررسی سیره و تاریخ و سفرنامه‌ها گرایش یافت و با توجه به گستردگی مطالعات و تنوع اطلاعات، با آن‌چه برای اقران ایشان معمول و مأنوس بود فاصله یافت. این مطالعات که با دستیابی به نوشته‌های شاگردان آیت الله میرزای بزرگ شیرازی در مسأله تنباکو و قضیه رژی در کتابخانه پدر بزرگ ایشان (مرحوم آیت الله میرزا محمد طهرانی) جد مادری خود آغاز شد، وی را با سابقه تهاجمات و حملات استعمارگران غربی به عالم اسلامی آشنا ساخت. او با هوشمندی ذاتی خویش توانست اهداف استعمار فرهنگی را شناسائی کند. این نحوه استعمار گاه به شکل آشکار (مانند تأسیس مدارس تبشیری در بلاد اسلامی) وگاه به صورت پنهان (مانند تربیت و گسیل استاد برای مدارس و دانشگاه‌های بلاد اسلامی)، حتی پس از پایان دوره استعمار مستقیم و نظامی، وجود خویش را تحمیل می‌کرد.

به نظر می‌رسد علامه عسکری اولین متفکر اسلامی در عراق بود که به حقیقت روش تعلیم و تربیت که مستشاران اروپایی برای مراکز آموزش و پرورش کشورهای شرقی طراحی کرده بودند، پی برد. تحقیقات و مطالعات دراز مدت و عمیقی که در این باره انجام داد او را به فاصله و تفاوت چشمگیری که میان این روش‌ها در کشورهای اسلامی و کشورهای غربی (مانند : آلمان، فرانسه و ژاپن و…) وجود داشت، رهبری کرد. و از این راه به یکی از علل اساسی عقب ماندگی شرق که همانا روش‌های بکار رفته در تعلیم و تربیت جوانان بوده، دست یازید. لذا ایشان اینگونه مدارس را (مراکز تربیت کارمند) نامید، چون معتقد بود محصول این مدارس، افرادی هستند که پشت میز نشینان اداری و خاضعان در مقابل هجوم استعمارند.

به همین ترتیب، ایشان در جریان مطالعات خود به چالش مهم دیگری در جوامع اسلامی پی برد و آن جدائی دانشگاه‌ها از حوزه‌های علمیه بود. در حقیقت این دو رکن اساسی حیات امت اسلامی، هرکدام به شکل و سوئی متفاوت با یکدیگر سیر می‌کردند. حوزه‌ها با تکیه بر مواریث خویش تنها به تربیت مدرس وخطیب می‌پرداختند و دانشگاه‌ها نیز قبله آمالی جز غرب نداشته‌اند و با مردم مسلمان و ملت خویش بیگانه بودند.

از آنجائی که چاره‌ای جز شکستن این جو و از میان بردن این حالت ایستائی باقی نمانده بود، استاد عسکری در سامراء و در شرایطی که جنگ دوم جهانی سایه‌های سنگین خویش را بر مردم و سرزمین عراق فرو افکنده بود، فعالیت خود را آغاز کرد. نخستین کار فرهنگی ایشان، تشکیل حلقه‌های درس و تدریس و در کنار آن تأسیس مدرسه‌ای با روش تربیتی نوین بود که ایشان با عنایت ویژه برای آن برنامه ریزی کرد و آن را سر آغازی برای طرح‌های گسترده‌تر بعدی قرار داد. در این مدرسه، صاحبان فضل و فضیلت نظیر شیخ میرزا نجم الدین شریف عسکری و شیخ حسن کمیلی و سید جعفر شهرستانی وشیخ مهدی حکیم تدریس می کردند. البته همچون دیگر مصلحان تاریخ، استاد عسکری نیز از مخالفت صاحبان افکار قدیمی، در امان نماند. پس از آن، ایشان مصلحت چنان دید که همه آثار هجوم تمدن غرب را که در جوامع اسلامی مشاهده کرده بود و همچنین نحوه مبارزه و معالجه این آثار شوم را تدوین کند و این آغازی برای تأليف كتب ارزنده ایشان بود.

تأسیس مدارس نوین که تربیت اسلامی را به صورتی تازه عرضه می داشت، مرحله دیگری از فعالیت ایشان بود. این مدارس در کنار مراکزی قرار داشت که متخصصان علوم اسلامی و افراد لایق به جهت انتقال این علوم به جامعه را تربیت می کرد. بر این موارد باید استفاده از نشریاتی که بطور منظم ومستمر، منتشر می شد، اضافه نمود.

استاد عسکری برنامه خویش را که به طور دقیق و کاملی تدوین کرده بود، «الامراض الاجتماعية وعلاجها» نامید.

پس از این مرحله ایشان به شهر بغداد آمد تا در محله کاظمیه استقرار یابد به این امید که بتواند با مجالی بیشتر از طريق نشر فرهنگ اسلامی، برخی از بیماری‌های جامعه خویش را درمان نماید. در بغداد با مربی فاضل، استاد احمد امین، صاحب كتاب «التكامل في الاسلام» ملاقات نمود و کتاب خود «الامراض الاجتماعية وعلاجها» را به او عرضه کرد. وقتی احمد امین این کتاب را خواند میان این دو بزرگوار تفاهم کامل حاصل شد و هر دو تصمیم به تأسیس مدرسه ابتدائی در سال ۱۳۶۳هق. گرفتند.

مرحوم احمد امین خود تصدی این طرح را بر عهده گرفت و استاد عسکری اجرای کار را به او سپرد و خود به حمایت از ایشان ایستاد. سپس به تأسیس مدرسه «منتدى النشر» در کاظمیه اقدام کرد که وابسته به جمعیت «منتدى النشر» در نجف اشرف بود (دلیل این کار ایشان، آن بود که می خواست به نحوی آسان‌تر و سریع‌تر مجوز رسمی تاسیس مدرسه را بدست آورد. وقتی که علامه عسکری از تاسیس این مدرسه مطمئن شد بار دیگر به سامراء بازگشت. چندی نگذشت که استاد احمد امین در ضمن کار با بعضی دشواری‌ها روبه‌روگشت و از استاد عسکری کمک خواست تا به بغداد باز گردد و در کاظمیه مستقر شود و خود شخصاً مدرسه‌ی «منتدى النشر» را اداره کند، و در مناسبت‌های دینی جهت نشر فرهنگ اسلامی، به برپایی مراسم اقدام نماید.

بعد از آن که طرح علامه در مرحله اول خود به نتیجه رسید، استاد مصمم شد که به اجرای مرحله دوم از طرح بپردازد. لذا از وزارت معارف آن روز اجازه تأسیس محلی جهت تدریس علوم اسلامی را گرفت که خود مقدمه‌ای برای دانشکده «اصول الدين» شد که بعدا تأسیس گردید.

مخالفت برخی از افراد با نفوذ کاظمیه با تداوم طرحهای مزبور، باعث فترتی قابل توجه برای این گونه فعالیت‌های استاد شد. اما این فترت در زندگانی علمی علامه عسکری موجب پیدائی دستاوردهای فراوان ونتایج بسیار شد. ایشان به سامراء بازگشت و به مدت نزدیک به دو سال به تحصیل فقه استدلالی با عنوان «ادلة مسائل العروة الوثقی» در نزد استاد خویش آیت الله اشتهاردی پرداخت و در خلال آن پس از این‌که توانایی های لازم را به دست آورد و توانائی نگارش تاریخ تفکر اسلامی را در خود یافت، به سوی بحث و تالیف متوجه شد. پس مسیر بحث خود را به چند بخش که مبین مراحل پیدائی و شکل گیری دعوت با برکت اسلامی و ادوار تاریخ اسلامی تا پایان دوره عباسی بود، تقسیم کرد.

البته در راه رسیدن به این موفقیت بزرگ، گردنه‌های سخت و ناهموار وجود داشت و آن عبارت بود از احادیثی که در نزد عموم مسلمانان، پذیرفته و مقبول بود ولی از حیث جایگاه علمی، اعتباری نداشت (مانند احادیثی که از جانب ام المؤمنین عایشه، ابو هریره، ابن عباس، انس بن مالک و مانند ایشان، روایت شده بود). در این میان امری تحقق یافت که شاید پیش از آن نظیر نداشت و آن عبارت از این بود که استاد عسکری با دلیلی قاطع و روشن به کشف حقیقت احادیث سيف بن عمر التميمي وغير آن رسید که در نتیجه منجر به تأليف دو کتاب «عبد الله بن سبا» و «صد و پنجاه صحابی ساختگی» شد. در اثر این کشف، ناگهان اعتبار مطالبی که در طول قرون گذشته در میان مردم معروف و مقبول بود و از نسلی به نسل دیگر منتقل گشته بود، به لرزه درآمد و بسیاری از بناهای رفیعی که طبری و دیگر بزرگان از تاریخ نویسان ساخته بودند رو به ویرانی نهاد و معلوم شد که آنها وقایع و حوادث به ظاهر بزرگی‌اند که دلیلی بر درستی آن وجود ندارد.

نخستین کتابی که از استاد علامه در ارتباط با موضوع مذکور به چاپ رسید کتاب «عبد الله بن سبا» است که به همراه کتاب «مع الدكتور الوردی» در سال ۱۳۷۵ قمری از زیر چاپ بیرون آمد.

استاد عسکری به رغم توجه تام خود به بحث و تحقیق علمی از فعالیت عملی نیز غافل نماند پس بار دیگر به تلاش در راه تأسیس مدارس و حوزه‌های علمیه نمونه پرداخت و در این راه سختی‌ها و دشواری‌هائی که روی نمود نتوانست در عزم راسخ وی خللی وارد کند. ایشان در راه رسیدن به مقصود مذکور به ایران آمد و با مرجع بزرگ دینی مرحوم آیت الله سید حسین بروجردی جهت تشکیل حوزه علمیه ویژه‌ای که مسؤولیت آن با استاد عسکری باشد، به توافق رسید. لكن فشار ناشی از حوادثی که در صحنه سیاسی ایران رخ داد و بروز کشمکش حضرت آیت الله کاشانی و همراهانش با دکتر مصدق و یارانش، استاد عسکری را وادار به بازگشت به عراق کرد تا در کاظمیه استقرار یافته شروع به تأسیس حوزه علمیه در آنجا نماید. هر چند که در آنجا نیز به سبب مخالفت بعضی از افراد، به این کار موفق نشد. پس به طرح دیگری پرداخت و آن تأسیس مدرسه امام کاظم عليه السلام بود که تا بعد از انقلاب ۱۴ تموز ۱۹۰۸م، ادامه داشت.

 

مؤسسات اسلامی

در نتیجه گسترش فعالیت احزاب غیر دینی مانند ملی‌گراها و بعثی‌ها و افزایش حملات منظم تبشیری که در قالب مدارس تبشیری همچون مؤسسه راهبه‌های گلدان و راهبه‌های مریم عذراء فعالیت می‌کردند و حتی وسائل نقلیه خود را برای انتقال طلاب از نواحی بغداد به درب صحن امام کاظم (ع) می‌فرستادند. استاد عسکری با اتکال به خدای بزرگ همت کرد و همراه با برادرانش از جماعت علمای کاظمیه و بغداد و تحت حمایت مستقیم مرجعیت دینی که در وجود امام راحل آیت الله العظمی سید محسن حکیم (ره) ظهور یافته بود، به پا خاست تا در این معرکه سیاسی و فکری پر التهاب، وارد شود. در این مرحله، فعالیت استاد بیشتر متوجه امور سیاسی شد تا امور صرف دینی. و در راستای این جنبش، ایشان ابتداء جهت مرجعیت دینی به منطقه «البياع» رفت و سپس از آنجا به منطقه «الكرادة الشرقية» جائی که ایشان و یاران مجاهدشان می‌خواستند که آن را مبنای حرکت و دگرگونی کل بغداد، قرار دهند انتقال یافت. شروع حرکت اسلامی از درون حسینیه‌ها بود در شب عاشورا دسته‌های دانشجویان با مرحوم دکتر سید داود عطار حرکت می‌کردند تا از مدرسه امام کاظم (ع) در کاظمیه به صحن شریف آیند. این دسته ها سال به سال گسترش بیشتری یافتند تا آن که به حد غیر قابل توصیفی در سال‌های بعد رسیدند. به خاطر حقیقت و تاریخ این نکته گفتنی است که در این هنگام، مسؤولیت اصلی تحمل بار سنگین حرکت اسلامی بر عهده علامه عسکری بود. حرکتی که گسترش یافت تا همه زوایای سرزمین عراق، این سرزمین مقدسات و موطن انبیاء و ائمه علیهم افضل الصلاة والسلام، را فرا گیرد. در این حرکت، دیدگاه علامه عسکری مبتنی بر این اصل بود که کارگزاری اسلامی باید از طریق موسسات اسلامی به مثابه نهادهای جامعه مدنی اسلامی انجام پذیرد و نباید اساس فردی و شخصی داشته باشد، تا در نتیجه دوام و بقای آن تضمین شود و از تاثیرات شخصی و فردی محفوظ بماند. از این رو استاد مرتضی عسکری ریاست جمعیت صندوق خیریه اسلامی را که مرحوم سید هبة الدين شهرستانی تاسیس کرده و خود او رئیس آن بود، در سال ۱۳۷۳هـ ق بر عهده گرفت. پس از آن که استاد عسکری اداره جمعیت صندوق خیریه اسلامی را بر عهده گرفت، جمعیت به اجرای طرح‌های گوناگون همت گماشت.

مهم ترین هدفی که استاد عسکری در عرصه فرهنگی آن را محقق ساخت تأسیس محل‌های مناسب برای تربیت اسلامی بود. جایی که نسل جدیدی از مسلمانان تربیت یافته را به جامعه عرضه می‌نمود، نسلی که هدفش از میان بردن آلام ومشکلات جهان اسلام و شرکت در جنبش اسلامی پر برکت عراق بود. از جمله این طرح‌های تربیتی، نمونه‌های زیر است:

  • مدارس امام جواد(ع) در کراده شرقيه بغداد، مدارس جدید بغداد، که زیر نظر سید عبد الرحيم شوکی اداره می شد.
  • مدارس امام کاظم (ع) در کاظمیه بغداد که زیر نظر استاد داود عطار اداره می شد.
  • روضة الزهراء برای کودکان و مدارس الزهراء برای دختران در کاظمیه بغداد که استاد عسکری آن را زیر نظر شهيدة بنت الهدی صدر، قرار داد.
  • مدارس امام صادق(ع) در بصره که زیر نظر علمای بصره و به مدیریت سید محمد عبد الحكيم قرار داشت.
  • دبیرستان امام باقر (ع) در حله که زیر نظر شیخ علی سماكة قرار داشت.
  • دبیرستان امام حسن (ع) در دیوانیه که حضرت استاد محمد مهدی شمس الدین آن را تأسیس کرد و همراه با صندوق خیریه اسلامی آن را اداره می‌کرد.
  • مرکز تعلیم دختران در نعمانیه واقع در شهر (کوت) که آن را حضرت سید قاسم شبر تأسیس کرد وجمعیت صندوق خیریه اسلامی آن را اداره می کرد.

 

علامه عسکری در عرصه فعالیت‌های اجتماعی

افتتاح درمانگاه «الرعاية الاسلامية» در کراده شرقيه بغداد در سال ۱۳۸۲هـ ق و افتتاح درمانگاه الرعاية الاسلامية در کاظمیه بغداد، جهت درمان طلاب علوم اسلامی و زائران عتبات عالیات و دیگر نیازمندان و شروع طرح ساختمان بیمارستانی بزرگ موسوم به بیمارستان امام حسین (ع) در بغداد آغاز راه بود. و اما بزرگترین موفقیت علامه عسکری، تاسیس دانشکده اصول الدين در شهر بغداد در سال ۱۳۸۶ هـ ق بود جایی که قرار بود هسته جامعه اسلامی با ویژگی‌های کامل آن به وجود آید.

هنوز چیزی از چیرگی حزب بعث بر زمام حکومت عراق نگذشته بود که استاد عسکری به پیروی از آیت الله العظمی سید محسن حکیم (ره) که پرچم مبارزه علیه حزب بعث را بر افراشته بود در این مخالفت شرکت کرد و به دنبال این مخالفت حزب بعث کوشید تا استاد را دستگیر نماید.

پس به ناچار ایشان در سال ۱۳۸۹ هـ ق عراق را به قصد لبنان ترک کرد و در آنجا به برادرانش، یعنی امام موسی صدر رئيس مجلس اعلای شیعه، سید محمد حسين فضل الله و شيخ محمد مهدی شمس الدین پیوست تا با یکدیگر به مبارزه با رژیم بعث عراق پردازند.

زمانی که رژیم عراق کوشید تا استاد را از بیروت برباید ایشان لبنان را در سال ۱۳۸۹ هـ ق به قصد ایران ترک کرد.

علامه عسکری با وجود کهنسالی و اینکه تمامی وقت خویش را باید صرف تألیفات ارزنده‌ای نماید که اکثر آن‌ها هنوز دست نویس است و به چاپ نرسیده است ولی با این همه همچنان که فرزندان و برادران و فرزندان امت مجاهد ما در عراق به یاد دارند ایشان پیوسته به دوش کشنده آلام است و مجاهد راه اصلاح جامعه و اعتلای پرچم اسلام در همه سرزمین‌های اسلامی بویژه در عراق خونین بوده است.

علامه عسکری در ایران تمامی همت خویش را بر این گذارد تا تألیفات خویش را به اتمام رساند و در عین حال به خدمات فرهنگی و اجتماعی نیز پرداخت چنان‌که «مجمع علمی اسلامی» را در سال ۱۳۹۸هـ ق تاسیس کرد و به تنظیم کتاب های درسی حوزه های علمیه پرداخت که در این راه تاکنون کتب زیر به چاپ رسیده است:

  1. كتاب تعليم اللغة العربية؛
  2. الامثلة وصرف میر؛
  3. کتاب التصريف؛
  4. کتاب الهداية في النحو؛
  5. كتاب قواعد الإملاء؛
  6. کتاب تهذيب البلاغة؛
  7. کتاب المنطق ومناهج البحث العلمي؛
  8. کتاب تهذيب المغني؛
  9. کتاب منتخب حلية المتقين؛
  10. المنهج المقترح للسنوات الأربع الأولى، بما يعادل البكالوريوس «لیسانس»؛
  11. کتاب شرح ابن عقیل که دست نویس است.

 

تأليفات علامه عسکری

الف: بحث های قرآنی

  1. القرآن الكريم في عصر الرسول (ص) وما بعده «چاپ شده)؛
  2. القرآن الكريم وروایات مدرسة الخلفاء «چاپ شده»؛
  3. القرآن الكريم وروایات مدرسة أهل البيت (ع) (مناقشة ما زعمه الاستاذ احسان الهي ظهير الف حديث شيعي في تحريف القرآن و بيان زيف ما ادعاه) «چاپ شده».

ب: تعلیمات اسلامی:

  1. تعليم الاسلام «چاپ شده»؛
  2. احكام الاسلام «چاپ شده؛
  3. منتخب الادعية «چاپ شده»؛
  4. الآداب الاسلامية «دست نویس است»؛
  5. السياسة في الاسلام او الاحکام السلطانية «دست نویس است»؛
  6. عقائد الاسلام من القرآن الكريم در ۳ جلد که به شرح زیر است:
    • عقائد الاسلام من المبدأ حتى المعاد «چاپ شده»؛
    • سير الانبياء والاوصیاء «چاپ شده»؛
    • الشريعة الخاتمة «دست نویس است».

ج: معالم المدرستين در ۴ جلد به شرح زیر است:

  1. بحوث المدرستين حول الصحابة والامامة «چاپ شده»؛
  2. بحوث المدرستين في مصادر الشريعة الاسلامية «چاپ شده»؛
  3. اثر قيام الامام الحسين (ع) في احياء سنة الرسول (ص)؛
  4. انتشار افکار المدرستين وموقفها من حملة المغول وما افترى على مدرسة أهل البيت (ع) منذ القرن الثاني الهجري حتى القرن الثاني عشر «دست نویس است».

 

د: مجموعه بررسی‌های سنت پیامبر (ص)

  1. احاديث أم المؤمنين عائشة – ادوار من حياتها ج ۱ «چاپ شده»؛
  2. احاديث أم المؤمنين عائشة – دراسة أحاديثها ج ۲ «چاپ شده»؛
  3. عبد الله بن سبأ واساطير اخرى ج ۱ «چاپ شده»؛
  4. عبد الله بن سبأ واساطير اخری ج۲ «چاپ شده»؛
  5. عبد الله بن سبأ و الأسطورة السبئیة ج ۳ «دست نویس است»؛
  6. خمسون و مائة صحابي مختلق – صحابة من تميم ج ۱ «چاپ شده»؛
  7. خمسون و مائة صحابي مختلق – صحابة من قبائل شتی ج ۲ «چاپ شده»؛
  8. خمسون و مائة صحابي مختلق – تتمة صحابة من قبائل شتی ج ۳ «دست نویس است»؛
  9. رواة مختلقون «دست نویس است»؛
  10. انواع الاختلاق واصناف المختلقين «دست نویس است»؛
  11. الروايات الاسرائيلية وروايات الزنادقة والغلاة «دست نویس است»؛
  12. من سيرة الرسول (ص) و اهل بیته (ع) «دست نویس است»؛
  13. تراجم الصحابة – من رأى الرسول (ص) و روى عنه «دست نویس است»؛
  14. تراجم الصحابة – من رأى الرسول (ص) ولم يرو عنه «دست نویس است»؛
  15. تراجم الصحابة – من عد من الصحابة ولم ير الرسول (ص) ولم يرو عنه «دست نویس است».

 

هـ: نقش ائمة (ع) در احیاء دین :

این کتاب در ۱۶ جلد و به فارسی است:

  • جلد اول: اصطلاحات اسلامی، به عربی نیز ترجمه شده است؛
  • جلد دوم تا هفتم: عوامل تحریف؛
  • جلد هشتم: مختصری در باره جامعه عرب قبل از اسلام و مختصری در باره سیره پیامبر اکرم (ص)؛
  • جلد نهم: سنت پس از پیامبر اکرم (ص)؛
  • جلد دهم: فرقه های اسلامی؛
  • جلد یازدهم: امامت در نزد دو مکتب، اوصیاء پیامبر (ص) : حاملان علم او و حافظان اسلام‌اند؛
  • جلد دوازدهم: عقیدۂ توحید در نزد دو مکتب؛
  • جلد سیزدهم: تعریف بعضی از اصطلاحات مربوط به عقاید اسلامی؛
  • جلد چهاردهم: قیام امير المؤمنین علی بن ابی طالب وصی رسول الله (ص) برای زنده کردن سنت پیامبر (ص).

 

و: على مائدة الكتاب والسنة :

  1. من سنن النبي (ص) البكاء على الميت؛
  2. الاحتفال بذكرى الانبياء وعباد الله الصالحين؛
  3. من سنن النبي الصلاة على محمد وآل محمد؛
  4. عدالة الصحابة؛
  5. آية التطهير؛
  6. من حديث النبي (ص) : يكون لهذه الامة اثنا عشر قيم «منتدى النشر»؛
  7. المصحف في الروايات والآثار؛
  8. البداء؛
  9. الزواج الموقت في الاسلام؛
  10. دراسة حول الجبر والتفويض والقضاء و القدر وحدیث کساء؛
  11. عصمت انبیاء ورسولان؛
  12. حکم بازسازی قبور انبیاء و اولیاء و عبادت در آنها؛
  13. توسل به پیامبر خدا و تبرک به آثار ایشان؛
  14. صفات خداوند جلیل در دو مکتب؛
  15. شیعیان اهل بیت پیامبر (ص).

 

دکمه بازگشت به بالا